طبع حلیم جو و چگونه طبع سوپ جو را گرم کنیم و طبع جو پرک سرد است یا گرم
طبع حلیم جو
طبع حلیم جو و چگونه طبع سوپ جو را گرم کنیم و طبع جو پرک سرد است یا گرم همگی در سایت فال و خواب. امیدواریم این مطلب که حاصل تلاش تیم خواص مواد غذایی سایت است مورد توجه شما سروران گرامی قرار گیرد.
همانطور که می دانید قرآن کریم از بهشت با نام جنت نام برده است و معنی جنت باغی است که درختان میوه فراوان دارد.همچنین در این کتاب آسمانی از میوه های زیادی نام برده شده است.
امروزه با پیشرفت جوامع بشری بیماری ها هم پیشرفت زیادی کرده اند و یکی از راه های نجات انسان از بیماری های مختلف شناخت کامل طبیعت و آشنایی با خواص گیاهان و میوه ها است.
از مهمترین میوه هایی که در قرآن از آنها نام برده شده است می توانیم به انجیر و زیتون اشاره کنیم که به تازگی یک گروه تحقیقات ژاپنی پی به خواص فوق العاده مصرف یک عدد انجیر و هفت عدد زیتون شده است.
پس از اینکه یکی از قرآن پژوهان مصری اعلام کرد که خداوند در قرآن به انجیر و زیتون قسم خورده است و نام انجیر یک بار و نام زیتون هفت بار در قرآن آمده است ، رییس این گروه مسلمان شد.
طبع حلیم جو
طبع جو در طب سنتی ایران به عنوان مادهای سرد و خشک شناخته میشود که قابلیت بالایی در پاکسازی مجاری بدن و کاهش حرارت کبد دارد، اما وقتی این ماده غذایی به شکل حلیم در میآید و با افزودن گوشت و دیگر ترکیبات مقوی پخته میشود، ماهیت آن از حالت سردی و خشکی مطلق خارج شده و به سمت اعتدال پیش میرود؛ در واقع حلیم جو به دلیل بافت بسیار نرم و لعابدار خود، رطوبتی غریزی به بدن میبخشد که برای افرادی که دچار حرارت بالای خون، خشکی مزاج یا التهابات گوارشی هستند، مادهای بسیار سازگار و تسکیندهنده به شمار میآید؛ از آنجایی که پخت طولانیمدت جو به همراه گوشت گوسفند یا مرغ، ترکیبی از خواص پروتئینی و کربوهیدراتهای زودجذب را ایجاد میکند، این غذا در نهایت دارای مزاجی معتدل و مایل به تری است که برخلاف جو ساده، دیگر موجب ضعف یا سرما در بدن نمیشود؛ با این حال، برای آنکه طبع این غذا کاملاً با سیستم گوارش انسان همخوانی داشته باشد و از نفخ احتمالی جو جلوگیری گردد، استفاده از مصلحاتی همچون دارچین، زنجبیل یا فلفل سیاه در زمان سرو حلیم جو ضروری است تا اثرات سردی احتمالی آن به کلی خنثی شده و انرژی بخشی و هضم آن برای معدههای ضعیف نیز به بهترین شکل ممکن صورت پذیرد.
چگونه طبع سوپ جو را گرم کنیم
برای تعدیل برودت ذاتی جو و مهار سردی و خشکی آن در سوپ، تغییر در فرمولاسیون و افزودن مصلحات گرمابخش و لطیفکننده در مراحل پخت و هنگام سرو ضروری است؛ نخستین گام در پخت این سوپ، جایگزین کردن پایههای خنک با عصاره پرمایه گوشت بره، قلم گوسفند یا مرغ بومی است که علاوه بر بخشیدن چربی مفید، حرارت غریزی غذا را بالا میبرند؛ استفاده از سبزیهای گرممزاج نظیر جعفری ساطوری، مرزه، ترخون، گشنیز و شوید در کنار سبزیجات ریشهای مانند هویج شیرین، پیاز فراوان تفتدادهشده با زردچوبه و مقداری سیر لهشده، طبع سوپ را از رطوبت سرد به سمت تعادل و گرمی ملایم سوق میدهد؛ افزون بر این، افزودن ادویههای آتشی و تحلیلبرنده باد همچون زنجبیل تازه یا پودرشده، دارچین قلم، فلفل سیاه نیمکوب، زیره سیاه، جوز هندی و هل ساییدهشده در اواخر طبخ، نه تنها هضم موسیلاژ و نشاسته سنگین جو را برای معدههای ضعیف و سرد آسان میسازد، بلکه مانع از تولید خلط بلغم و نفخ شکمی پس از صرف غذا میگردد؛ برای چاشنی نهایی نیز پرهیز از آبغوره، لیمو عمانی بیش از حد و سرکه اهمیت دارد و بهتر است به جای آنها از چند قطره آب لیموترش تازه همراه با روغن زیتون فرابکر، روغن کنجد یا مقدار اندکی سیاهدانه نیمکوب روی کاسه سوپ استفاده شود تا غذایی معتدل، خونساز، مقوی سینه و سازگار با سیستم گوارش فراهم آید.
طبع جو پخته
جو در متون کهن پزشکی پارسی دارای طبیعتی سرد و خشک در درجه اول شناخته میشود، اما هنگامی که دانههای آن تحت فرآیند پخت طولانی با آب قرار میگیرند و نشاسته درونی آن به حالت ژلاتینی و لعابدار درمیآید، میزان خشکی آن شکسته شده و مزاج آن به سمت سردی مایل به تری میل پیدا میکند؛ این پخت کامل موجب آزاد شدن قندهای محلول و فیبرهای هیدروفیل میگردد که خصلتی تسکیندهنده به آن میبخشد و برودت آن را از حالت گزنده به سردی ملایم و فرو نشاننده عطش تغییر میدهد؛ جو پخته به واسطه همین رطوبت اکتسابی، بهترین اطفاگر حرارتهای مفرط درونی، خاموشکننده جوشش صفرا و پاکسازیکننده خلط دم سوخته در کبد و خون است و برای مبتلایان به تبهای گرم و بیماریهای التهابی یک غذای درمانی به شمار میرود؛ با این وجود، به علت رطوبت لزج پدیدآمده در اثر جوشیدن، چنانچه فردی با معده مرطوب، سرد و کمتوان آن را بدون چاشنیهای گرمکننده مصرف کند، میتواند موجب سنگینی سر دل، افت دمای احشا و تولید گازهای گوارشی شود، بنابراین همراه کردن آن با حرارتدهندههای طبیعی مانند نبات، عسل، دارچین یا نمک طبیعی، تعادل مزاجی آن را تثبیت کرده و ارزش غذایی آن را برای بازسازی قوای عمومی ارتقا میدهد.
طبع جو پرک سرد است یا گرم
جو پرک که از فرآوری، بخاردهی و فشردن دانههای جو حاصل میشود، همچنان پایبند به هویت اولیه گیاهی خود بوده و دارای طبعی سرد و مایل به خشکی ملایم است که در صورت پخت سریع در شیر یا آب، تری و رطوبت را به خود جذب میکند؛ حرارتدهی صنعتی حین غلتککاری تا حدی از خشکی مفرط بافت اولیه میکاهد، اما ماهیت خنککننده آن تغییر بنیادین نیافته و ورود مداوم آن به برنامه غذایی بدون استفاده از تعدیلکنندهها، دمای بافتی لوله گوارش را رو به کاهش میگذارد؛ این ماده به دلیل همین خنکی طبیعی، گزینهای بسیار کارآمد برای فرونشاندن گرمی کبد، درمان تشنگیهای مدام، کاهش حرارت خون و برطرف ساختن بثورات گرم پوستی و کهیرهای صفراوی است؛ اما در سوی مقابل، مصرف ناشتای آن با آب سرد یا ماست ترش برای افراد دارای سوءمزاج بلغم و صاحبان مزاجهای پایه سرد، موجب سستی اندامها، سوزش سر دل، افت متابولیسم پایه و ایجاد نفخهای کشنده در رودهها خواهد شد؛ از این رو برای خنثیسازی سرمای آن، ترکیب جو پرک پخته با شیر داغ گوسفندی، افزودن شیرینکنندههای گرم نظیر شیره خرما، شیره انگور یا عسل ناب و پاشیدن گرد دارچین و زنجبیل روی آن، ماهیت غذایی آن را به اعتدال کامل رسانده و از هرگونه عارضه سردیبخش جلوگیری مینماید.
طبع بلغور جو
بلغور جو که از گندمزدایی، پوستگیری جزئی و خرد شدن هسته سخت جو به دست میآید، طبعی کاملاً سرد و خشک دارد و به عنوان یکی از منقبضکنندهترین و خشککنندهترین فرآوردههای این غله در منابع طب ایرانی ردهبندی میشود؛ ریز شدن ذرات دانه باعث میشود در تماس با آب گرم یا شیر، سطح مقطع وسیعتری برای رهاسازی املاح خنککننده و عناصر قلیایی پیدا کند و اثرات مهارکننده تشنگی، کاهنده تب و تصفیهکننده حرارت خون با قدرتی افزونتر نمایان گردد؛ این طبع متمایل به یبوست و سرما برای افرادی که دچار پرفشاری خون با منشأ دموی، غلظت بالای صفرا، خارشهای آزاردهنده پوستی در فصول گرم و حس گُرگرفتگی اندامها هستند، نعمتی درمانی است و اخلاط محترقه را فرو مینشاند؛ با این حال، خشکی و برودت متراکم بلغور جو هضم آن را برای عضلات معده سنگین میسازد و در صورت پخت ناقص یا همراه نشدن با مواد روغنی، سدی برای تخلیه گوارش و عاملی برای پیدایش سودای غلیظ میگردد؛ برای جلوگیری از این اثرات جانبی، لازم است بلغور پیش از پخت ساعاتی در آب خیسانده شود و سپس با چربیهای پرورده، پیاز سرخکرده با روغن حیوانی، گوشت گوسفندی و انواع فلفل و زردچوبه فرآوری گردد تا سردی و خشکی آن زایل شده و مادهای مغذی و سبک حاصل شود.
طبع سوپ جو پرک
سوپ جو پرک با توجه به فرمولاسیون غالب آن که دربرگیرنده جو پرک، هویج، آب مرغ یا سبزیجات و گاهی گوجهفرنگی و آبلیمو است، دارای طبیعتی سرد و تر با برتری خنکی است که با سرعت بالایی رطوبت را به جدارههای بدن منتقل میسازد؛ این پیشغذای سبک و زودپز، به سبب جذب بالای آب توسط پرکها، محیطی خنک و لغزنده در دستگاه هاضمه به وجود میآورد که در مهار تبهای حاد عفونی، سوزش گلو در سرماخوردگیهای گرم و آرام کردن خشم کبد ناشی از پرخوری غذاهای پرادویه و چرب بینهایت سودمند است؛ این سوپ التهابات سیستم تنفسی را با تکیه بر مزاج رطوبتبخش خود کاهش میدهد، اما در صورتی که فردی با زمینه مزاجی بلغمی یا ضعف گوارش مفرط از آن میل کند، ممکن است دچار نفخ، آبریزش دهان در خواب و کسالت گردد؛ از این رو افزودن گیاهان معطر و گرم نظیر جعفری تازه، پودر زیره، فلفل سیاه و کمی زعفران یا سرو آن همراه با چند قطره روغن زیتون بکر، برودت ذاتی آن را مهار کرده و بهرهوری غذایی آن را برای تمام طبعها دلپذیر میسازد.
طبع آش جو
آش جو سنتی از جمله غذاهای ترکیبی است که هرچند ماده اصلی آن بر پایه جو با طبعی سرد و خشک استوار است، اما برآیند مزاج نهایی آن به دلیل حضور حبوبات پرمایه نظیر نخود و لوبیا، سبزیجات معطر و پیازداغ به سمت سردی و تری تعدیلشده میل میکند؛ در صورتی که این آش همراه با کشک یا ماست ترش مصرف شود، برودت و رطوبت آن تقویت شده و غذایی بسیار خنککننده، سیرکننده و تسکیندهنده التهابات درونی برای فصول گرم و مزاجهای صفراوی و دموی پدید میآورد؛ این غذا پاکسازیکننده قوی رودههاست و حرارت غیرطبیعی خون را تخلیه میکند، اما وجود ترکیباتی چون کشک سرد و جو لزج میتواند برای افراد سردمزاج موجب سنگینی سر دل، کرختی و تولید خلط خام شود؛ به همین منظور، سنتگذاران تغذیه کهن برای خنثیسازی سرمای این خوراک، استفاده از نعناداغ فراوان با روغن زیتون یا حیوانی، سیرداغ تفتخورده، مقداری فلفل سیاه، زیره و زردچوبه را واجب دانستهاند تا بدین شیوه حرارت کافی به بافت غذا دمیده شده و هضم آن برای همگان سبک و لذتبخش گردد.
طبع جو پوست کنده گرم است یا سرد
جو پوستکنده دارای طبعی به طور قطع سرد و خشک در درجه اول است و هیچگونه حرارتی در ماهیت درونی آن وجود ندارد؛ فرآیند جداسازی سبوس زبر بیرونی از دانههای جو، تا حدی از بار خشکی حاد فیبرهای ضخیم آن میکاهد اما به واسطه باقی ماندن نشاسته متراکم و پروتئینهای دانه، همچنان خاصیت خنککنندگی، انقباض عروقی ملایم و تسکیندهندگی حرارت خون را با قدرت حفظ میکند؛ این غله خنک هنگامی که ساعتها در دیگ جوشانده میشود، با جذب آب فراوان مقداری رطوبت کسب میکند و برای درمان التهابات ادراری، غلظت صفرای بالا، سردردهای گرم و سوزش معده ناشی از تیزی اسید بسیار شفاافزا است؛ با این وجود، جو پوستکنده برای کسانی که طبع سرد دارند یا دچار کندی حرکات دودی روده و ترشحات اسیدی بیش از اندازه با منشأ سردی هستند، به تنهایی غذایی دیرهضم محسوب میشود و میتواند زمینهساز رخوت و دردهای مفصلی گردد؛ بنابراین برای مصرف بهینه آن، همراهی با چاشنیهای گرمطبعی چون دارچین، هل، گوشت گوسفند و هویج تازه توصیه میشود تا تعادل ساختاری آن بدون خدشهدار شدن خواص درمانیاش تضمین شود.
طبع جو دوسر در طب سنتی
جو دوسر یا یولاف در منابع معتبر طب سنتی بر خلاف جو معمولی، دارای طبعی معتدل و با تمایل اندک به گرمی و خشکی ملایم است که برخی صاحبنظران آن را معتدل در گرمی و سردی با رطوبتی بسیار سازگار با بافتهای زنده بدن توصیف کردهاند؛ این تعادل مزاجی استثنایی سبب شده است که این دانه گیاهی برای طیف بسیار گستردهای از مزاجها، از سردمزاجان ضعیف تا گرممزاجان دارای حرارت کبد، غذایی بیخطر، تقویتکننده و نرمکننده احشا باشد؛ جو دوسر مقوی قلب، پاککننده چربیهای زائد خون، متعادلکننده قند و تسهیلکننده حرکات دستگاه دفع به شمار میرود و برخلاف جو رایج، مصرف آن به هیچ عنوان رخوت، افت فشار یا سردی آزاردهنده در اندامها پدید نمیآورد؛ با این حال، به دلیل غنای بالای فیبر و خاصیت موسیلاژی غلیظ آن، در افرادی که دارای معدههای به شدت ضعیف و فاقد حرارت کافی هستند، مصرف بیش از اندازه و خام آن ممکن است ایجاد احساس باد شکمی نماید که این مسئله نیز به سادگی با پخت ملایم به همراه شیر گرم، افزودن مغزهای آجیلی مانند گردو و بادام، و شیرینکنندههای لطیفی نظیر عسل طبیعی یا پودر دارچین برطرف شده و این غله معتدل را به اکسیری نیروبخش برای بازسازی توان عمومی تبدیل میکند.

